Logo

Αναζήτηση

Έκδοση Λευκώματος

NestaniArkadias.jpg

Έκδοση Παραμυθιού

H_Monaxia_tou_Xartaetou2.jpg

Έκδοση Βιβλίου

UglyMan_Mairy_Sidira3.jpg

«Ο ερωτικός Καβάφης»

Erotic_Kavafis2.jpg

Αφιέρωμα στον Αντρέ Τεσινέ


Δόμνα Σαμίου (1928-2012)

Domna_Samiou.jpg

Νίκος Μαμαγκάκης (1929-2013)

Nikos Mamangakis_1.jpg

Παύλος Μάτεσις (1933-2013)

pavlos_matesis2.jpg

Θόδωρος Αγγελόπουλος 1935-2012

gatsos_nikos.jpg

Αφιέρωμα στον Ατόμ Εγκογιάν

Atom_EgoyanPoster.jpg

Έκδοση Παραμυθιού


Το μικρό καΐκι ...

www.pkaronis.gr.jpg

Σεζάρια Έβορα 1941-2011

Cesária-Évora_1.jpg

Πανόραμα Αντρέι Ταρκόφσκι

Andrei_Tarkovsky_Panorama_0.jpg

Ὀδυσσέας Ἐλύτης : ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ (1939)

Afisa_ekthesis_DONTI.jpg

Φυλή Καλάσσα

Kalasha.jpg

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα459
mod_vvisit_counterΧτες928
mod_vvisit_counterΤρέχουσα εβδομάδα3410
mod_vvisit_counterΠροηγ. εβδομάδα6850
mod_vvisit_counterΤρέχων μήνας1387
mod_vvisit_counterΠροηγ. μήνας28119

Online (τελευταία 20 λεπτά): 20

Κεραμέων Έργα

Kerameon_Erga.JPG

Καιρός

ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ Η ΝΥΧΤΑ (Before Night Falls) του Tζούλιαν Σχνάμπελ (Julian Schnabel) PDF Εκτύπωση E-mail
Πέμπτη, 22 Απρίλιος 2010 20:26

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Tζούλιαν Σχνάμπελ (Julian Schnabel)

ΧΩΡΑ: Η.Π.Α. 2000 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 133΄

ΜΟΥΣΙΚΗ: Carter Burwell ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Xavier Pérez Grobet, Guillermo Rosas

ΣΕΝΑΡΙΟ: Cunningham O'Keefe, Lázaro Gómez Carriles, Julian Schnabel, βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Reynaldo Arenas

ΠΑΙΖΟΥΝ: Javier Bardem, Olatz López Garmendia, Giovanni Florido, Loló Navarro, Sebastián Silva, Carmen Beato, Cy Schnabel, Olmo Schnabel, Pedro Armendáriz Jr., Diego Luna, Lia Chapman, Sean Penn, Jerzy Skolimowski, Aquiles Benites, Eva Piaskowska, Olivier Martinez, Johnny Depp, Rene Rivera, John Ortiz κ.α.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΙΝΑΛΤΟ ΑΡΕΝΑΣ

Η ποιητική, ευαίσθητη, αλλά και σκληρή τούτη ταινία, βασίζεται στην αυτοβιογραφία του Κουβανού συγγραφέα Ρεϊνάλτο Αρένας (Reynaldo Arenas). Ο Αρένας γεννήθηκε στην Κούβα το 1943 και αυτοκτόνησε εξόριστος στη Νέα Υόρκη το 1990. Η εξιστόρηση της ζωής του αποτελεί την κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου που πίστεψε στην Επανάσταση και θέλησε να ζήσει ελεύθερος στις προσωπικές του επιλογές. Γιος αγράμματων χωρικών μεγάλωσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Η νικηφόρα κατάληψη της εξουσίας από τους αντάρτες του Κάστρο το 1959 τον βρίσκει ένθερμο υποστηρικτή του νέου καθεστώτος και γεμάτο προσδοκίες. Στην ταινία καταγράφεται το κλίμα ευφορίας των πρώτων χρόνων της επανάστασης, όταν ο κόσμος αισθανόταν απελευθερωμένος και είχε κυριολεκτικά επιβάλει μια «ανεπίσημη» σεξουαλική επανάσταση, κάτι που ο Αρένας θεωρούσε αυτονόητο με την έλευση του νέου καθεστώτος. Όμως ο Κάστρο έβαλε στόχο να οικοδομήσει μια ισχυρή κρατικοκαπιταλιστική οικονομία κατά τα πρότυπα της σταλινικής Ρωσίας, απαιτώντας θυσίες από την εργατική τάξη. Σύντομα όλες οι μορφές ελευθερίας στα ήθη και στις τέχνες αποκηρύσσονται σαν «ανήθικη συμπεριφορά», διανοούμενοι διώκονται και εξαναγκάζονται σε δημόσια αποκήρυξη του έργου τους, η ομοφυλοφιλία ποινικοποιείται ως αντισοσιαλιστική - μικροαστική παρέκκλιση!

Έτσι όταν είκοσι ετών, το 1967 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, "Ο Σελαντίνο πριν την αυγή", που κέρδισε το κρατικό βραβείο, το μοναδικό από τα έργα του που κυκλοφόρησε στην Κούβα, είναι ακόμη μέσα στο πνεύμα της επανάστασης, και προσλαμβάνεται υπάλληλος στην Εθνική βιβλιοθήκη. Αυτό δεν ισχύει για την επόμενη συγγραφική του δουλειά… Απαγορευμένος στην Κούβα αναγκάζεται να εξάγει λαθραία τα έργα του στο εξωτερικό. Το 1969 κερδίζει στη Γαλλία το βραβείο καλύτερου ξενόγλωσσου διηγήματος για το βιβλίο του "El Mundo Alucinante". Το 1973 συλλαμβάνεται με την με την ψευδή κατηγορία της σεξουαλικής παρενόχλησης -λόγω της ομοφυλοφιλίας του αποτελεί στόχο κάθε κακόβουλου- οδηγείται στην φυλακή του Ελ Μορόν (El Morro) όπου θα εκτίσει ποινή φυλάκισης δύο ετών σαν κοινός εγκληματίας ποινικού αδικήματος. Επιβιώνει "δανείζοντας" την πέννα του συντάσσοντας επιστολές προς τις οικογένειες των συγκρατούμενων του.

Αλλά ποιος είναι ο Ρεϊνάλτο Αρένας; Είναι εχθρός του λαού ως ομοφυλόφιλος; Ακούστε τον ίδιο να εξομολογείται… «Γράφω και επιβιώνω. Γεύομαι τον έρωτα και την ελευθερία. Η μουσική δίνει χαρά στις μέρες μου. Σήμερα ανακάλυψα τη θάλασσα. Την ξεγνοιασιά της άμμου, τα παιχνίδια με το νερό.»

Το Μάη του 1980 ο Κάστρο επιτρέπει σε όσους έχουν καταδικαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα. 250.000 Κουβανοί εκπατρίζονται. Μαζί τους και ο Αρένας. Εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη. Ξεκινά μια περίοδος που βρίσκει την αναγνώριση για το έργο του και τη δυνατότητα να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του. Η ανεξαρτησία όμως που ονειρεύεται πόρρω απέχει από την πραγματικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Αμερικάνικο όνειρο γίνεται εφιάλτης του. Το 1990 μόνος και άρρωστος αυτοκτονεί. «Δίνω τέλος στη ζωή μου γιατί δεν μπορώ να εξακολουθήσω να εργάζομαι. Κανένα από τα πρόσωπα που με περιβάλλουν δεν ευθύνεται γι αυτή την απόφαση. Μόνο ένας είναι ο υπεύθυνος: ο Φιδέλ Κάστρο». Αυτά τα λόγια έγραψε ο Κουβανός συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας, λίγο πριν αυτοκτονήσει. Δύο χρόνια μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του με τον τίτλο "Πριν πέσει η νύχτα" (Before Night Falls), μία ανατριχιαστική προσωπική και πολιτική μαρτυρία, την οποία ολοκλήρωσε λίγες μέρες πριν βάλει ο ίδιος τέρμα στη ζωή του, επισφραγίζοντας την ήδη διαδεδομένη φήμη του ως μιας από τις κεντρικές προσωπικότητες των λατινοαμερικανικών γραμμάτων, για το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν να αποσιωπηθεί αυτό το βιβλίο, όπως και το υπόλοιπο έργο του, δεν στάθηκαν ικανές να σκιάσουν την οδυνηρή πορεία του Αρένας από τον υπόκοσμο της Αβάνας και τις φυλακές της Κρατικής Ασφάλειας ως τον αγώνα για επιβίωση στις Η.Π.Α.

«Οποιος διαβάσει το βιβλίο "Πριν πέσει η νύχτα" του Ρεϊνάλντο Αρένας αντιλαμβάνεται ότι είναι μια από τις ανατριχιαστικές μαρτυρίες για την εξέγερση και την καταπίεση» έγραψε για το βιβλίο ο Λατινοαμερικάνος συγγραφές Μάριο Βάργκας Γιόσα το κείμενο του οποίου παραθέτουμε αμέσως μετά, ενώ ο Φερνάντο Σαβατέρ χαρακτήρισε ως "ακατέργαστα διαμάντια μαύρου χιούμορ" ορισμένα επεισόδια του βιβλίου.

 

Ο ΜΑΡΙΟ ΒΑΡΓΚΑΣ ΛΙΟΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΪΝΑΛΝΤΟ ΑΡΕΝΑΣ

Το δικαίωμα στη γραφή, χωρίς λογοκρισία

Όποιος διαβάσει το «Πριν πέσει η νύχτα» του Ρεϊνάλντο Αρένας, αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για μια από τις πιο ανατριχιαστικές μαρτυρίες που γράφτηκαν στην ισπανική γλώσσα σχετικά με την καταπίεση και την εξέγερση, ελάχιστοι όμως θα τολμήσουν να το παραδεχτούν, γιατί αυτό το βιβλίο, παρ' ότι διαβάζεται με απληστία, έχει την περίεργη ιδιότητα να κάνει τους αναγνώστες του να νιώθουν ταλαιπωρημένοι, όπως όταν βγαίνεις από κάποιον εφιάλτη, από τον οποίο βεβαίως δεν λείπει καθόλου ούτε το γέλιο ούτε η τρυφερότητα, μήτε η ειρωνεία.

Το ότι το βιβλίο γράφτηκε κάτω από τον αστερισμό του επείγοντος, λόγω του καλπάζοντος AIDS, είναι ένα στοιχείο που του προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη αυθεντικότητα και μεγαλείο, όπως σε όλα τα καταραμένα βιβλία. Και το ότι βάζοντας την τελευταία τελεία σε αυτό το βιβλίο ο Ρεϊνάλντο Αρένας έδωσε τέλος στη ζωή του, για να αποχωρήσει με τρόπο πιο αξιοπρεπή από αυτόν που του επιφύλασσε η αρρώστια, ήταν κάτι το εντελώς διαδικαστικό. Γιατί η πραγματική και εκτυφλωτική αυτοκτονία του είναι το «Πριν πέσει η νύχτα».

Ο Αρένας, μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας ήταν ταυτόχρονα συγγραφέας, ομοφυλόφιλος, αντιφρονών. Μόνο που χωρίς τη γραφή δεν θα υπήρχε καν. Γιατί για τον Αρένας το μυθιστόρημα είναι μια από τις μορφές, ίσως η πλέον προνομιούχα, ενός κόσμου εναλλακτικού ή παράλληλου, όπου μπορεί κανείς -ακόμα και μέσω της φαντασίας- να αντιμετωπίσει το δαίμονά του καταπρόσωπο.

Για τον Αρένας το να σκέφτεται, το να μιλάει και το να κάνει αυτό που του αρέσει ήταν προϋπόθεση ζωής. Και το δικαίωμα στη γραφή -χωρίς λογοκρισία- είναι κάτι που όλοι, πλην μιας χούφτας «σοσιαλιστικών» χωρών και των ισλαμιστών φονταμελιστών, θεωρούν αυτονόητο. Ο Αρένας άσκησε αυτό το δικαίωμα με απαράμιλλο κουράγιο, γράφοντας ασταμάτητα ακόμα και στην κορφή ενός δέντρου, παράνομα, σε ένα δημόσιο πάρκο, κυνηγημένος από την πολιτοφυλακή του Κάστρο, θαρρείς και η ζωή του κρεμόταν απ' αυτό, κάποια μυθιστορήματα που εκ των προτέρων γνώριζε πως δεν θα δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας στην Κούβα και ότι θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του, αν πέσουν στα χέρια της Ασφάλειας.

Εξαναγκάστηκε να κρύψει τα χειρόγραφά του κάτω από τα κεραμίδια, να τα θάψει στην εξοχή κι όταν, κάποτε η παράνοια -το υπέρτατο όπλο των απολυταρχικών καθεστώτων- ξεπέρασε κάθε όριο, να τα κουβαλάει μαζί του, σε νάιλον τσάντες, γιατί ο κόσμος όλος είχε μετατραπεί σε ένα μέρος χωρίς σίγουρες κρυψώνες κι εκείνος δεν υπήρχε χωρίς τα χαρτιά του. Στην ουσία, είτε με την ομοφυλοφιλία του είτε με τη γραφή του, ο Αρένας το ίδιο δικαίωμα διεκδικεί: το δικαίωμα στην απόλαυση, τη χαρά της ζωής, την ηδονή - ένα δικαίωμα που στον Αρένας είναι πάντα αναπόσπαστα συνυφασμένο με την πολιτική ελευθερία. Γι' αυτό και απαγορεύουν την έκδοση των βιβλίων του στην Κούβα, και τον καταδιώκουν απ' τη στιγμή που τα βγάζει παράνομα στο εξωτερικό όπου και μεταφράζονται σε δεκαπέντε και πλέον γλώσσες...

Γιατί, αυτός ο Κουβανός αγρότης, ο αμόρφωτος σχεδόν -που δεν έχει ιδιαίτερη επαφή με την πόλη και σκαρώνει ιστορίες τις οποίες συνεχίζει να επινοεί και να γράφει επί χρόνια, ακόμα και τις πιο ακραίες στιγμές της θυελλώδους ύπαρξής του, χωρίς καν την ελπίδα να διαβαστεί, ριψοκινδυνεύοντας την ελευθερία του που είναι ό,τι περισσότερο αγαπά- δεν γυρεύει αναγνώριση, φήμη, βραβεία, χρήμα, αλλά ένα καταφύγιο, ένα λαγούμι που θα φιλοξενήσει την ξέφρενη ιδιοσυγκρασία του, έναν τόπο όπου να μπορεί να ζήσει μέχρι τέλους με την πληρότητα και την ένταση που η φαντασία του και το κορμί του απαιτούν. Αυτός ο τόπος δεν είναι του κόσμου τούτου, και η διαίσθησή του τού έδειξε πολύς νωρίς πως, αν τον είχε τόσο ανάγκη, έπρεπε να τον επινοήσει.

Πάει καιρός που κανένα βιβλίο δεν με συγκίνησε τόσο όσο το «Πριν πέσει η νύχτα». Οι φιγούρες του Λεσάμα Λίμα και του Βιρχίλιο Πινιέρα, τους οποίους γνώρισα την εποχή στην οποία αναφέρεται το έργο, πλουτίζουν τις αναμνήσεις που είχα από αυτούς, προσθέτοντάς τους, στην περίπτωση του Πινιέρα, κάποιες τραγικές φωτοσκιάσεις και ασκημίζοντας κάποιες άλλες που διατηρούσα για ορισμένους συγγραφείς, ακόμα και φίλους, οι οποίοι από φόβο ή οπορτουνισμό έφτασαν στο σημείο να γίνουν πληροφοριοδότες της Ασφάλειας. Ίσως όμως η πιο δυσάρεστη έκπληξη να ήταν το ότι στις σελίδες του είδα να βολοδέρνει, εκπορνευόμενη στους δρόμους της Αβάνας για να ζήσει, μια επαναστάτρια που έπεσε σε δυσμένεια και που, όταν τη γνώρισα εγώ, νόμιζε πως όλος ο κόσμος τής χαμογελούσε.

Αλλά το πρόσωπο που ξεχωρίζει περισσότερο μέσα στην πανίδα του βιβλίου είναι ο ίδιος ο Αρένας, τυχοδιώκτης σε πολλά επίπεδα, μπαρόκ αφηγητής, ανήσυχο χωριατόπαιδο που ούτε η πόλη ούτε οι ιδεολογικές διδαχές ούτε η συνύπαρξη με τον καπιταλισμό μπόρεσαν να αλλοιώσουν. Ετσι έζησε και πέθανε, σαν πουλί του Τροπικού, έξω από φωλιές και φυλακές, αθώο και ανυπότακτο.

Μάριο Βάργκας Λιόσα, Ελευθεροτυπία, (Βιβλιοθήκη), 21 Σεπτεμβρίου 2001


ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Ύστερα από την ενδιαφέρουσα ταινία του για τον Αμερικανό αντικομφορμιστή ζωγράφο των γκράφιτι, Ζαν-Μισέλ Μπασκιά (Basquiat, 1996), Ο Tζούλιαν Σχνάμπελ, στην πρόσφατη, βραβευμένη με το Μεγάλο Βραβείο στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας ταινία του, στρέφεται στη βιογραφία ενός άλλου αντικομφορμιστή καλλιτέχνη, τη φορά αυτή του γκέι Κουβανού ποιητή και συγγραφέα Ρεϊνάλτο Αρένας (η ταινία είναι βασισμένη στην αυτοβιογραφία του), που εξόριστος τελικά στη Νέα Υόρκη, αυτοκτόνησε το 1990, όταν προσβλήθηκε από τον ιό του AIDS.

Η ταινία ξεκινά με τον Αρένας να περνάει μια δύσκολη παιδική ηλικία στην επαρχιακή πόλη όπου μεγαλώνει κοντά στη μητέρα του, ακολουθώντας τον στη διάρκεια της επανάστασης, όταν αρχικά προσχωρεί σ’ αυτήν με την ελπίδα μιας καλύτερης και πιο ελεύθερης ζωής, συνεχίζοντας στην περίοδο της απογοήτευσής του και του διωγμού του από το καθεστώς του Κάστρο μαζί και τη φυλάκισή του, ως τη στιγμή που εγκαταλείπει τη χώρα του, όταν ο Κάστρο επιτρέπει στους ποινικούς κρατούμενους να φύγουν από την Κούβα, και καταλήγοντας στην αυτοεξορία του στην Αμερική με τις απογοητεύσεις που ακολούθησαν εκεί μέχρι την τραγική αυτοκτονία του.

Ο Σνάμπελ βλέπει, όπως και με τον "Μπασκιά" , με κάποιο ρομαντισμό τη ζωή του καλλιτέχνη, προσπαθώντας να καταγράψει την εξέγερση του Αρένας μέσα από τις πεποιθήσεις του όχι τόσο τις πολιτικές όσο τις σεξουαλικές (ο Αρένας πίστευε ότι η πραγματική απελευθέρωση θα προέλθει μέσα από το σεξ), αποφεύγοντας ταυτόχρονα να εμβαθύνει στο χαρακτήρα και γενικά στην προσωπικότητα του Αρένας, τόσο σχετικά με την μπερδεμένη σεξουαλικότητά του όσο και με τα προβλήματα και τη διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας. (αυτή περιορίζεται στο να τον ακούμε σε μερικά πλάνα, να διαβάζει ποιήματά του). Αντίθετα τα σημαντικά στάδια της ζωής του παρουσιάζονται με έναν τρόπο θα έλεγα ακαδημαϊκό, συχνά ακολουθώντας τα κλισέ του είδους, τόσο στις σχέσεις του Αρένας και τις ερωτικές σκηνές του με άλλους άντρες όσο και στις πολιτικές στιγμές του, π.χ. η σύλληψή του και οι σκηνές στη φυλακή. Βεβαία, στο επίκεντρο υπάρχει ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, που δίνει τον Αρένας με πάθος και δύναμη, αλλά και με τις αποχρώσεις που απαιτούν οι διάφορες αλλαγές στο χαρακτήρα του, καταφέρνοντας να παρασύρει το θεατή σε κάθε στιγμή που αυτός βρίσκεται στο πλάνο – ρόλος που δίκαια του χάρισε το βραβείο ερμηνείας στη Βενετία. Επιπρόσθετα, υπάρχουν και δύο άλλοι μικροί αλλά θαυμάσιοι ρόλοι: εκείνος του Σον Πεν στο Ρόλο του οδηγού της άμαξας, κι εκείνος (διπλός) του Τζόνι Ντεπ, τόσο ως τραβεστί όσο και ως μάτσο στρατιωτικός. Γι’ αυτούς, αν όχι για τίποτε άλλο αξίζει κανείς να δει την ταινία.

Ν. Φ. Μικελίδης, Ελευθεροτυπία, 21 Σεπτεμβρίου 2001

***

Οι καλές, πολύ καλές, ταινίες πέφτουν σαν το... χαλάζι. Φοβάμαι όμως ότι ελάχιστοι θα τις τιμήσουν, επειδή ακόμα διάγουμε καλοκαιρινές θερμοκρασίες. Απόδειξη; Η σχεδόν πανωλεθρία που υπέστη την περασμένη εβδομάδα «Το δωμάτιο του γιου μου» του Νάνι Μορέτι. Ευχόμενος να διαψευστώ, και μάλιστα οικτρά, προχωρώ στο προκείμενο, δηλαδή στο «Πριν πέσει η νύχτα» (Βefore night falls) του περιθωριακού Αμερικανού ζωγράφου και σκηνοθέτη Τζούλιαν Σνάμπελ. Μία από τις πιο καταραμένες ταινίες των τελευταίων χρόνων με ένα από τα πιο καταραμένα ονόματα της σύγχρονης λογοτεχνίας και ποίησης, αυτό του Κουβανού Ρεϊνάλντο Αρένας, που το 1980 στοιβαγμένος με δεκάδες αποβράσματα της Κούβας κατευθύνθηκε προς το διπλανό Μαϊάμι για να καταλήξει στο τέλος το ανθρώπινο περιεχόμενο μιας πλαστικής σακούλας που διαφημιστικώς έγραφε «Ι love Ν.Υ»!

Το οδοιπορικό του Αρένας - από την εποχή της ορφάνιας, του Μπατίστα, των επαναστατικών «μπαντέρας» (σημαίες), των Καστρικών διαψεύσεων μέχρι τα κλουβιά και τις πλαστικές σακούλες της Νέας Υόρκης - ήταν η ζωντανή ενσάρκωση μιας επίγειας κόλασης. Οι φλόγες από τη φωτιά που άναβε μέσα του τσουρούφλιζαν κάθε κύτταρο του κορμιού του, αλλά εκείνος σε στιγμές ποιητικού οίστρου περπατούσε με το κεφάλι έξω από το κοχλάζον καζάνι, γράφοντας «εγώ, ένα παιδί με πρόσωπο αποκρουστικό». Το πρόβλημα του Αρένας που τον έστειλε στη διαφορετικότητα και την μη προσαρμοστικότητα ήταν η απίστευτη σεξουαλική του λαιμαργία που προσμετρήθηκε σε 9.000 αρσενικά της νύχτας! Ο αστρονομικός αυτός αριθμός τον έστειλε στα μπουντρούμια και τα βιβλία του στην παρανομία. Μόνο το πρώτο από τα εννιά... πρόλαβε να κυκλοφορήσει στη μητρική του γλώσσα.

Η καθηλωτική σκηνοθετική σχέση του Τζούλιαν Σνάμπελ με το «υλικό» του και η σωματική ταύτιση και ερμηνεία του Χαβιέρ Μπαρντέμ με τον ρόλο του, μετατρέπουν μια ταινία «με υπόθεση» σε αυθεντικό ντοκουμέντο, βγαλμένο μέσα από τους σκουπιδοτενεκέδες της Αβάνας και της Νέας Υόρκης. Σκοτεινή φωτογραφία με φυσικούς... μαύρους φωτισμούς, γρήγορες, κοφτές εναλλαγές σκηνών που ραπίζουν τα σπλάγχνα του θεατή και ακραίες καταστάσεις σε σημείο απίστευτης καλλιτεχνικής... χυδαιότητας. Ναι, ακριβώς όπως ακούσατε. Στο πέρασμά του αυτό το εκ γενετής εξοργισμένο - με όλους και με όλα - πλάσμα, προκαλούσε τα πιο καταχωνιασμένα σεξουαλικά ένστικτα και ταυτόχρονα, σχεδόν την ίδια στιγμή, στα όνειρά του και στα γραπτά του μετέτρεπε τη βαρβαρότητα και την ακόρεστη ερωτική του λαιμαργία σε έναν απίστευτο, επουράνιο λυρισμό. Η προσωποποίηση της πιο ακραίας, δυσβάσταχτης αντίθεσης που έχει κάνει τον άνθρωπο (και τον πολιτισμό του) να κολυμπάει στον βόρβορο και συνάμα να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο!

Μοναδική μου ένσταση, η μονομερής και άδικη προσήλωση του Σνάμπελ στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των γκέι από τον Κάστρο. Κι όμως, μόλις πριν από 8 χρόνια, ο μακαρίτης Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα στην πικρή κομεντί «Φράουλα και σοκολάτα», κάνει για λογαριασμό της Κούβας, επισήμως και δημοσίως, την αυτοκριτική «του» περιγράφοντας την λανθάνουσα ερωτική «φιλία» κομμουνιστή με γκέι.

Δημήτρης Δανίκας, ΤΑ ΝΕΑ

***

Ο πρώην ζωγράφος Τζούλιαν Σνάμπελ φαίνεται να ειδικεύεται στις βιογραφίες καταραμένων καλλιτεχνών που έζησαν λίγο, αλλά πολύ έντονα και πάντα στο περιθώριο της αναγνώρισης και της επιτυχίας. Μετά λοιπόν το "Μπασκιά" (Basquiat, 1996), σειρά έχει ο γκέι κουβανός συγγραφέας Ρεινάλτο Αρένας, παιδί της κουβανικής επανάστασης που όμως γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση με το συντηρητισμό του καθεστώτος του Κάστρο και πλήρωσε ακριβά την ερωτική του ιδιαιτερότητα. Ο Σνάμπελ αποφεύγει τη παγίδα μιας στρατευμένης γκέι ταινίας, ίσως γιατί ο Αρένας ήταν ιδιόμορφη περίπτωση ομοφυλόφιλου που ούτε έκρυβε, ούτε διατυμπάνιζε την ερωτική του κλίση. Αντίθετα επικεντρώνεται στην ευαισθησία αυτού του ανθρώπου, στις μύχιες σκέψεις του, στον εσωτερικό του χαρακτήρα, στα ερεθίσματα που τον οδήγησαν να γράψει και διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική του συνείδηση. Στο δύσκολο αυτό έργο βοηθιέται αποτελεσματικά από την ερμηνεία του Χαβιέ Μπαρδέμ, ο οποίος δικαιολογημένα τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας και προτάθηκε για Όσκαρ. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει αν δείτε την ταινία που χωρίς να είναι απόλυτα επιτυχημένη, ξεχωρίζει έντονα στο στερέωμα του αμερικάνικου σινεμά.

Μπ. Ακτσόγλου, Αθηνόραμα, 21 Σεπτεμβρίου 2001




 Ιστοσελίδα για την ταινία στο imdb: Κλικ εδώ

Δείτε το trailer της ταινίας στο YouTube: Κλικ εδώ

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 17 Δεκέμβριος 2013 22:36
 

Υποστηρικτές


Ν. Αρβανιτόπουλος & ΣΙΑ
Αγ.Ανδρέου 115 & Πατρέως
Τηλ.: 2610-223657

Πρόγραμμα προβολών 2014-2015

SoldadosdeSalamina.jpg

ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ


Η Κοινο_Τοπία στο Facebook.

facebook_images.jpeg

Δίκτυο Φορέων για την Προστασία από την Ηχορρύπανση

Η Beat ποίηση επί σκηνής

Poster_Beat_poetry.jpg

Οδοντωτός Αυτός ο Ακούραστος

Odontotos.jpg

Στρουθοκαμηλισμοί πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης


Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)

Odysseas_Elytis_10.jpg

Μουσείο Ακρόπολης

Ημέρα Περιβάλλοντος

imera_perivallontos.jpg

Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Archaeological_Museum_of_Patras8.JPG

Η Κοινο_Τοπία, Προτείνει


Η Κοινο_Τοπία, Ακούει...


Η Κοινο_Τοπία, Διαβάζει...


Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

EKEBIgr.jpg

Γιορτάζουν